Για τον Π.

Όταν δεν μπορείς να πεις αυτό που νιώθεις, γράψε ένα ποίημα! Έτσι, για να φύγει από πάνω σου το βάρος και για να σιγουρευτείς για τα αισθήματά σου...

Αυτά ήταν τα λόγια ενός πολύ καλού μου φίλου, όταν του είπα οτι από παιδί φοβάμαι να εκφράσω τα συναισθήματά μου! Φοβάμαι μην απογοητευτώ και πάψω να αισθάνομαι όπως αισθάνομαι. Κάτι που μου συμβαίνει και τώρα κι έτσι έγραψα το παρακάτω ποίημα. Δεν ξέρω κατά πόσο μετράει για εσάς, για εμένα μετράει πολύ, γιατί απλά νιώθω αυτα που γράφω, όσο παιδικό ή μελό ή γλυκανάλατο ή δεν ξερω κι εγώ τι άλλο μπορεί να φαίνονται...

Είσαι όλα όσα με πληγώνουν
Όλα όσα με πονούν και με κάνουν να κλαίω
Είσαι εκείνος που στη θέα σου τα μάτια ματώνουν
Μα δεν μιλάω κι ίσως γι’ αυτό να φταίω…

Είσαι ‘σύ κάθε πόνος, μια φωτιά
Που μου καίει τα όνειρα και αφήνει τη στάχτη
Και τα πλάθω ξανά ενώ ζητάω μια δική σου ματιά
Ένα φιλί μιαν αγκαλία ένα χάδι…

Μου μιλάς στα όνειρά μου μα φεύγεις νωρίς
Της φωνής σου τον κρότο που σπάει, δεν ακούει κανείς
Σου φωνάζω να έρθεις κοντά, δεν ακούς ούτε εσύ
Δεν υπάρχω για ‘σένα, δεν με έχεις σκεφτεί…
 
Μα σ’ το λέω ξανά και ξανά δυνατά
Να θυμάσαι είμαι παντού και πουθενά κι ας γελάς
Πάντα είμαι κάπου για εσένα κι ας μην είσαι εδώ
Κι αν είναι λάθος, ασε να τ’ αποφασίσω εγώ…

Είσαι όλα όσα με πονάνε
Τα πονάω κι εγώ, ίσως να λυτρωθώ
Των ματιών σου οι φλόγες νιώθω να με καίνε
Μα δεν μιλάω κι ίσως φταίω γι’ αυτό...

Με πονάς και σ’ το λέω κι ας κλαίω εγώ
Είσαι ο λόγος που υπάρχω, αναπνέω και ζω
Τι κι αν δεν το μάθεις τι κι αν μείνει κρυφό
Μα πάντα θα υπάρχει κι ας μην είναι σωστό